Twee daagse van Garrotxa

Toch nog een mini verslagje van wat vorig jaar in november mijn 3e piek moment had moeten zijn van 2018. Na de Pyreneeën wedstrijd had ik eerst wat rust gepakt en daarna rustig weer de trainingen opgepakt. Dit lag weer in de lijn als hiervoor: Daar waar het kon heb ik wat trainingen gedaan en daarna knallen in de tweedaagse van garrotxa. Een hele mooie 2 daagse elite/ belofte etappekoers hier in het nationale park Garrotxa, in Girona. Dit moest ik ook meemaken.

Ik kan ik vrij kort over zijn: Het niveau was hoog, er deden zelfs wat profs mee (hier in Catalonië willen ze nog wel eens een oogje dichtknijpen richting de reglementen als er Catalaanse continental renners van buitenlandse ploegen mee willen doen) en het was heel hard afzien. Heel veel afzien, van start tot finish. Ik heb dus na al die jaren mezelf aan weten te leren om in een wedstrijd je gedachten uit te zetten en instinctief te koersen. Dit heeft veel voordelen, maar dus ook een “nadeel”: Je zit zonder dat je het bijna door hebt steeds met de goede groep mee. Dat wil zeggen met de sterkste van de wedstrijd in kopgroepen strijden voor de overwinning. Dat terwijl ik daar fysiek niet klaar voor ben. Dus veel op je tanden bijten en sparen waar het kan en zo ben ik in de eerste etappe 15e geworden en de tweede etappe 14.

Nu, alleen nog 1 keer knallen in de laatste Cyclsoportief van het jaar, ook weer een thuiswedstrijd: De Gerunda Road, 18 oktober. En daarna een maandje rust pakken! En dat wordt dan ook de periode om na te denken over mijn sport ambities voor 2019.

Ik eindig met twee foto´s, eentje van de criterium die ik de week ervoor reed om het koersritme weer enigsinds op te pakken (in mijn nieuwe ploeg tenue SmartDry) en één van onze mountainbike toch met ons team Campo Bicicleta –>

 

Geplaatst in 2018 Rocacorba racing Team (Girona), Uncategorized | Een reactie plaatsen

Marmotte Pyrenees

4e geworden, volledig afgedraaid over de finish gekomen, meest afgezien in de afdalingen, al onze gasten hebben een goede Cyclo gereden.

Afgelopen zondag de zwaarste Cyclo ooit gereden in de Pyreneen samen met onze Campo Bicicleta gasten Hidde, Jacco, Zita, Bas, Berend, Kees, Ruud en Joost. We zijn nu drie dagen verder en ik heb het gevoel dat ik nóg minimaal 3 dagen nodig ga hebben om weer de normale energie te hebben. Hier het verslagje;

De vlakke aanloop verliep zonder problemen voorin het peloton. Er werd rustig gereden en ik bewaakte het beste plekje in het peloton (plek 20, uit de wind). De eerste col, Tourmalet (één van de zwaarste cols die ik ken in Frankrijk), ging soepel. Mentaal lastig omdat het de eerste col is en dan al zo lang steil aan het klimmen, maar ik weet inmiddels hoe je dat moet handelen. We kregen steeds van de organisatie vanaf de motor te horen dat “iemand” 5 a 6 minuten voorsprong op ons had… Wij dachten allemaal dat hij bedoelde dat de tweede groep achter ons 5 min achterstand had, want niemand van ons had iemand weg zien rijden (vreemd!).

Enkele kilometers voor de top reed er een jongen weg op een manier dat leek alsof hij even kort een show wilde maken door als eerste op de Tourmalet te komen. Dit bleek achteraf een Noorse prof te zijn die we nooit meer terug hebben gezien en deze wedstrijd won (leermoment: beter je tegenstanders bestuderen).

Op de top van de Tourmalet werd er versneld en gingen we voluit de afdaling in. Na de afdaling bleven we met zo´n 15 man over en voor ons de Noorse prof en ook een spook-Italiaan waarvan niemand weet waar hij is weggereden en dus reden wij voor de 3e plek. Je gelooft het misschien niet, maar ik heb misschien nog wel het meest afgezien in de afdalingen vanwege de kou.. ik kwam steeds moe beneden..

De 2e klim reden we en-groupe omhoog en op de 3e klim (Col de Aspin) begon het aanval spelletje in onze groep en we bleven met 5 man over. Op de 4e klim (Tourmalet vanaf de andere kant) gingen wij koersen voor de 3e plek. Één man was duidelijk het sterkst van ons en die hebben we halverwege laten gaan, een andere was duidelijk de zwakste van ons en moest lossen. En dan waren wij drie waarvan het niveau hetzelfde was overgebleven en voor plek 4 aan het strijden waren (of plek 3? wie was toch die italiaan die we nooit hadden gezien?). Omdat er geen vlak meer aankwam begonnen we op de steile stukken elkaar al aan te vallen. Uiteindelijk reed ik bij ze weg en pas 1 km voor de top achterom gekeken en bleek dat één jongen op zo´n 30 sec achter me zat. Iets vertraagd om zo met z´n 2en op de top te komen zodat we konden samenwerken in de lange afdaling.

Op de slotklim (Luz-Ardiden) waren we allebei al volledig kapot en ik besloot vanaf onderaan aan te vallen met de nodige mentale trucjes en ik reed bij hem weg. Nu kwam het moeilijkst: hoe ga ik deze voorsprong vasthouden? Verstand op nul, klimtechniek op 100%, focus en niet achterom kijken. Ik besloot op 2 km voor de top achterom te kijken en als hij dan niet vlak achter me zat verdedigend gaan rijden. Hij zat op zo´n  60 sec achter me en dus ging ik verlangzamen en mijn 4e plek verdedigen.

Over de finish wist ik niet hoe ik van mijn fiets af moest, eerst een rondje op de parkeerplaats fietsen… lukte nog steeds niet, nog een rondje. Dan voorzichtig uitklikken en alles op alles zetten om rechtop te blijven staan. Mensen begonnen tegen me te praten en ik kon alleen water aanwijzen. Een man die mijn bidon vulde en ik begon voorzichtig kleine slokjes te drinken. Ik was misselijk, kon niks zeggen en moest een plan maken hoe ik van deze mensen weg kwam en op de reling kon gaan zitten. Na enige tijd was dit gelukt en mijn volgende doel was om de bidon leeg te drinken en hopen dat de misselijkheid weg ging. Na 30 min was dit gelukt. Nog 15 min later kon ik eindelijk mijn helm af doen en Joost die 15e was geworden normaal te woord staan.

Uiteindelijk na 2 uurtjes voelde ik me weer beter en kon het genieten beginnen. Iedereen van onze groep had super sterk gereden en zijn of haar doel behaald. Behalve de meest kritische onder ons Jacco die nu volgend jaar terug moet komen om die top 100 te halen. Plus, ik was 1e geworden in mijn categorie en dus mocht ik het podium op.

Velen vragen me: Ben je tevreden? Ik had natuurlijk vorig jaar rond deze tijd het doel gesteld om de twee Marmotte Cyclo´s te winnen. Maar na 6 weken ziek in de winter en meerdere fysieke tegenvallers in het voorjaar zou er nog maar 1 manier zijn geweest om mee te kunnen strijden voor de overwinning. En dat is mezelf afzonderen en heel hard trainen en etappe koersen rijden. Dit is voor mij geen optie, want daar heb ik een te mooi bedrijfje voor en een te lieve vrouw en zoontje. En dus: jazeker, ik ben zeer tevreden! Het was mooi! Heel erg gaaf om zo hard zulke bergen op te kunnen fietsen. Veel waardevolle praktijk info kunnen winnen. Dank naar al onze fietsers die langs zijn gekomen in Girona en mij hebben gevolgd en hebben gemotiveerd.

Geplaatst in 2018 Rocacorba racing Team (Girona), Uncategorized | Een reactie plaatsen

Voorbeschouwing Marmotte – Pyreneeen

Aankomende maandag reizen we met Campo Bicicleta naar de Pyreneeen waar we met onze gasten mee gaan doen aan de Marmotte Pyreneeen. Net als bij de Alpen 1,5 maand terug doe ik zelf ook mee. Ik heb een tijd terug gekozen om er niet voluit voor te gaan, daarvoor was er net iets te veel werk en de meeste tijd wil ik dan toch doorbrengen met Celeste en Mateo. Maar ik heb ook zeker niet stil gezeten! Sterker nog, met hulp van Willem-Jan enkele brommer trainingen gedaan (WJ op de brommer en ik er achteraan –> We gaan dit aankomende winter en heel volgend jaar aanbieden aan onze gasten in Girona) en wat andere mooie trainingen meegepakt. Dus ik voel me iets sterker dan in de Alpen, plus mijn materiaal is beter (nieuwe fiets! En nieuwe schoenen). Dus als alles meezit moet er minimaal net zo’n mooie uitslag als in de Marmotte-Alpen inzitten!

Ook mooi was dat ik direct na de Alpen nog een elite criterium mee heb gepakt waar ik een 6e plek meesleep voor mijn nieuwe ploeg SmartDry (een ploeg waar wij met Campo Bicicleta volgend jaar mee willen samenwerken) en de week erna een 2e plek in de Cyclo La Miguel Indurain in Pamplona waar we met gasten van Campo Bicicleta waren. In Spanje toch ook een Cyclo van naam.

Volgende bericht komt volgende week na de Marmotte en hier nog enkele foto’s,

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

La Marmotte

Dat was het dan! De Marmotte 2018.

Uitslag: 9e. Precies de uitslag wat ik had verwacht. Tegenwoordig kun je met de wattage meters steeds precieser uitrekenen hoe je er voor staat. En dit is de uitslag die bij mijn vorm hoorde. Daar waar ik aan het begin van het seizoen graag een gooi wilde doen naar de winst in deze populaire Cyclo zag ik al snel dat dit een mission impossible zou worden. Veel ziek geweest, vooral ook twee keer kort voor de Marmotte, daar waar je de puntjes op de i zou moeten zetten door wedstrijd-ritme op te doen ging het mis. Toch blij dat ik alsnog mee heb gedaan. Het was leuk en interessant allemaal. Weer zéér waardevolle info uit kunnen halen wat ik kan gaan gebruiken bij het begeleiden van onze sporters naar een vergelijkbare Cyclo of de Marmotte zelf! En wat ook heel leuk was dat onze GEHELE groep van Campo Bicicleta (22 fietsers!) zeer goed heeft gepresteerd. Niet alleen allemaal hun doel behaald maar ook nog eens RUIM hun doelen behaald. Het was één groot feest boven bij de finish. En helemaal toen ik plots mijn naam werd omgeroepen dat ik het podium op moest. Ik bleek 2e te zijn geworden in mijn leeftijdscategorie 🙂

Een kort verslagje:

Weersomstandigheden waren ideaal. Wij hadden op alle cols verzorging staan, hierdoor hoefde ik nooit zorgen te maken om eten en drinken zonder af te stappen. We hadden alles super voorbereid ook voor onze gasten. De eerste col, Glandon: zoals gebruikelijk met een groot peloton van 40-50 op “een rustig” tempo omhoog. Boven bidons gekregen van Menno. De afdaling werd (2e jaar op rij) ook voorin geneutraliseerd door enkele politie motoren voorop te zetten en de boel af te remmen. Ze wilde blijkbaar alles op alles zetten om geen valpartijen te hebben. Hierdoor was er in de afdaling een peloton van zo´n 200 man ontstaan.

In de 20 km vlakke kilometers erna reed er een groep van 15 man weg met daarin enkele favorieten. Ik had dit niet verwacht en zat er niet bij. Het peloton viel wat stil en ze pakte 2 min bij de voet van de 2e col: Telegraphe. De latere winnaar van de Marmotte zat nog in het peloton en besloot op deze col vol door te trekken. Ik zat goed voorin en dacht meteen: dit ga ik niet volhouden. Deze gedachte zette ik vervolgens uit en reed me ze mee omhoog, we bleven met 10 man over. Bidons van Jordi gekregen en vol de afdaling in. We hadden 1 min dichtgereden.

De 3e col, Galibier, gingen we ook voluit op. Ook hier weer: gedachten op nul en mee. Niet denken hoe lang die klim is. Dit pakte goed uit want al na enkele kilometers pakte we de groep terug. Nu dus met zo´n 25 man voorop. En hier begon het bekende spelletje van aanvallen en stil staan. Hier was precies te zien hoe ik dat koersritme miste. Ik was steeds één van de eerste die loste bij een aanval. Maar elke keer kwam ik weer terug. Het was een afvalrace en op het laatst bleven we met 7 man over, ik hing nog aan het lint. Met 1 km voor de top lukte het me niet meer om erbij te blijven. Ik kreeg hier 2 grote bidons van Eppe, ik zat al op mijn limiet, en ik moest definitief lossen. Geen paniek, mijn sterkste kant van het wielrennen is afdalen en ik wist dat er een 9 km lange technische afdaling kwam. Helaas: in de afdaling schoot er kramp in beide benen. Het was er koud en mijn lichaam zat al aan de limiet en liet blijkbaar op deze manier weten dat ik iets aan het doen was wat mijn lichaam niet aankon.

Staand afdalen, veel drinken, spieren masseren en wachten op mensen van achter. Er kwam één renner van achter en verder niemand te zien. Met z´n 2en naar de voet van de Alpe d´Huez gereden en de kramp was weg. Wel veel te veel gegeven op het vlakke en afdaling. Ik verbied onze gasten altijd om hier op kop te rijden, maarja… met z´n 2en ontkom je er echt niet aan. Precies waar we aan de slotklim begonnen, de Alpe d´Huez, sloten er alsnog 3 andere van achter aan. Ik werd 3e van dit groepje en dus 9e overall.

Dat was hem dan! En nu..? Ik kan twee dingen doen. Het hier bij laten. Of hier en daar wedstrijdjes meepikken en nog eens een poging gaan wagen in de Pyreneeen-Marmotte. Hier ga ik eens rustig over nadenken en met ons team in Girona overleggen!

Geplaatst in 2018 Rocacorba racing Team (Girona), Uncategorized | Een reactie plaatsen

La Vaujany

We zitten inmiddels al weer 1,5 week in de Franse Alpen waar we twee los staande weken organiseren voor cyclo renners. Tot nu gaat het weer super leuk allemaal. Onze gasten in de Vaujany heel goed gereden en onze Marmotte renners vandaag de laatste test gedaan en nu uitrusten en dan knallen aankomende zondag!

Met mijzelf gaat het ook goed! Voel me lekker hier in de bergen! Helaas enkele dagen voor de Vaujany kreeg ik last van mijn maag en ik besloot alleen van start te gaan voor de moraal van onze gasten en knechten voor Joost en Fedde. Daarna afgedraaid terug naar onze villa aan het stuwmeer in Allemont. Was een lastige keuze maar een goede, want ik knapte al weer snel op.

De woensdag erna van start gegaan in de Cyclo pris des rouses. Dat ging al stukken beter, ik was 3e geworden en een tijd van 41:54 op de Alpe d’Huez gezet.

Nu op naar zondag, de Marmotte!! Door ziektes niet in top vorm maar toch voel ik dat er een mooie uitslag kan komen.

Geplaatst in 2018 Rocacorba racing Team (Girona), Uncategorized | Een reactie plaatsen

Gran Fondo Girona

Na Lleida even héél rustig aan gedaan, en dan vooral in mijn hoofd veel rust gepakt en vanaf zondagavond voelde ik dat de energie weer terug aan het komen was. Ik kreeg weer zin in van alles en nog wat.

Dit betekende dat ik mee kon doen met de Gran Fondo van Girona, waar ze twee klassementen hadden: tijdsmeting op de beklimming Rocacorba. En over de hele wedstrijd gezien (145 km). Bij beide heb ik de overwinning weten te pakken! Ook eerder die week meegedaan met de klimtijdrit Els Angels waar ik 3e overall was en 1e in mijn categorie (fietsers zonder prof licentie).

Ik ben blij dat ik me weer goed voel. Helaas wel de belangrijkste trainingsdagen met het oog op de Marmotte verloren (Met de Ronde van Lleida had ik de puntjes op de i willen zetten), maar wie weet zit er nog wel een mooie resultaat in, een top 10 bijvoorbeeld! Tijdens de Marmotte gaan wij een liveticker op onze FaceBook bijhouden.

Geplaatst in 2018 Rocacorba racing Team (Girona), Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ronde van Lleida

Vooraf

We zijn aangekomen in Lleida. En… Dit keer is onze Argentijn Zacarias mee!! Onze talent uit Argentinië waarvan ik 2 maanden zijn manager mag zijn en we gaan eens kijken of we hem tijdens deze belangrijke etappe koers in de picture kunnen krijgen. En ikzelf ben hier natuurlijk ook niet zonder ambities! Ik ben speciaal voor deze koers geswitcht van ploeg en rij nu voor een half Nederlands en half Catalaans ploeg: SmartDry. Een nieuwe ploeg met grote ambities. Wie weet kunnen wij samen met Campo Bicicleta wel mooie dingen doen samen gaan doen.

Maar nu eerst koersen! Morgen een relatief vlakke koers met twee kleine klimmetjes, overmorgen een berg etappe en dan de 3e (en laatste) weer vlakker. Ik ben benieuwd!

1e etappe

Aiii, helaas helaas! Dat ging niet goed. Ik voelde het al een klein beetje aankomen, maar dan is het belangrijk om positief zo´n koers in te stappen. Helaas voelde ik al vrij snel dat de vermoeidheid die ik al 1,5 week lang voelde er nog in zat. Helaas te gek gedaan vorige week! Mijn doelen in juli kwamen dichterbij en nu stond er dan een pittig trainingsschema klaar. Daar waar ik vooraf had berekend na de trainingen mijn rust te kunnen pakken was dat niet het geval. Ik had toch nog veel werk in de middagen waardoor ik geen tijd had om te herstellen van de trainingen. Op dat soort momenten gaat het bedrijf toch voor. Maar nu ik zo dichtbij was wilde ik toch het risico pakken en dat heeft verkeerd uitgepakt helaas!

Na 3 dagen rust voor de koers had ik mijn vingers gekruist en hopen dat het goed zou gaan, de laatste puntjes op de i zetten voor enkele doelen in juli. Maar al vrij snel was duidelijk dat het lichaam niet wilde en op de eerste de beste klim leek ik wel achteruit te fietsen. Ik besloot direct af te stappen en het lichaam rust te geven. Meteen terug naar huis en uitrusten. Nu ik dit schrijf voel ik me weer beter, meer energie in het lichaam. Mijn doelen voor juli heb ik bijgesteld, één daarvan was het winnen van de Marmotte. Dit komt nog te vroeg voor me. Eerst nog eens het Campo Bicicleta fine tunen en dan kijken we weer verder! Geen probleem, we hebben hele leuke plannen voor Campo Bicicleta voor 2019, allemaal nieuwe dingen waar ik nog niet te veel over mag zeggen, alleen dat het hele leuke plannen zijn en ik er veel zin in heb! Voordeel is dat ik daar nu al iets eerder de tijd voor ga hebben dan ingepland.

Ik ga uiteraard wel de Vaujany en de Mamrotte rijden. Met andere doelen, maar we gaan er gewoon knallen. Ik hou jullie op de hoogte!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen