Winst in de Ronde van Tarragona!!

Wat een fantastisch weekend heb ik achter de rug..!!!! Ontzettend genieten dit. Dit was eigenlijk een beetje mijn droom van de afgelopen paar jaar: Dat ik nog een keer mocht meemaken om als eerste over de finish te komen van een grote wedstrijd. Het gevoel van een wielerwedstrijd winnen is iets heel speciaals, moois, gaafs. Ik heb de Ronde van Tarragona op mijn naam geschreven.

Afgelopen weekend besloten om nog één laatste keer voor de Marmotte-Alpen te gaan. Mijn duurvermogen is goed, mijn explosiviteit ook… en dus valt er nog maar één ding te trainen: koersritme – in topvorm komen. En dus samen met Celeste en Mateo afgereisd naar Tarragona (200 km ten zuiden van Girona). Menno, Willem-Jan en Annemiek hadden het bedrijf volledig onder controle en ik kreeg van hun de zege om hier de puntjes op de i te zetten voor de Marmotte.

 

Etappe 1 – vlakke etappe

De eerste etappe was een volledig vlakke etappe over mooie strakke wegen door een mooi gebied van Tarragona / Salou. Mijn doel: In alle ontsnappingen mee! Zo gezegd zo gedaan, ik zat er elke keer bij. De slag viel toen er zo´n 10 man wegreden en al 20 sec hadden en ik knalde er vanuit het Peloton naar toe, ik nam nog wat mannen mee en dus konden we al samenwerkende in no-time aansluiten bij de kopgroep. Ik voelde me goed, de 3 Ballons heeft zijn effect gedaan in mijn benen.

We reden enkele rondes waarbij we al enkele keren door de finishstraat reden. In de één-na-laatste ronde begon ik een plan te maken voor de finale. Vlak voor het dorp ging het een klein beetje omhoog, rechtsaf en dan schoot je 1 km voor de finish het dorp in met allemaal kleine straatjes hier en daar links en rechtsafslaan. Aangezien het bochten nemen/ afdalen mij goed ligt was mijn plan duidelijk: Een aanval nét voor het dorp binnenrijden. In de laatste ronde was ik gefocust, ik voelde dat ik hier kon winnen. Héél kort voelde ik iets van zenuwen, hetzelfde wat ik 10 jaar terug had toen ik voor het eerst mee ging rijden voor de overwinning. Deze zenuwen direct weer weggedrukt want ik moest gefocust blijven. Nog 3 km te gaan, ik liet me naar achter afzakken in de kopgroep. Nog 1 km te gaan, de weg ging omhoog. Met alles wat ik in me had knalde ik voorbij de groep. Ik was niet de enige die dit plan had want op hetzelfde moment ging ook iemand anders. Hij ging net iets eerder dan mij de bocht in. Geeft niks, verstand op nul en zo hard mogelijk op de pedalen rammen. Op de laatste rotonde ging ik hem voorbij, ik reed binnendoor over de verhoging van de rotonde. Toen ik besefte dat ik echt kon winnen hier kwam er een soort van verborgen kracht naar boven en versnelde nog eens… Ik kwam als eerste over de finish! Jaaaaa..!!! Ik keek achterom en zag dat ik een eindje bij de groep was weggereden. Mijn eerste gedachte: shit, was dit wel de finish..? Of moesten we nog een ronde? Nee, ik hoorde toch duidelijk een ronde eerder zeggen dat het de laatste ronde was en de bel. De politie-motoren stopte, parkeerde, ik vroeg het de man die achter mij 2e werd, “dit was toch de finish?” Ja ja, zegt ie. Ik kon het niet geloven. Ik wilde dit vieren met Celeste en Mateo, ik kon ze niet vinden. Ik kreeg felicitaties van allemaal mensen. Wat gaaf zeg.

Etappe 2 – klimtijdrit

Ik mocht als leider in het algemeen klassement als laatste starten. Ik had de klim goed verkent, een ontzettende mooie klim. 5 km steil omhoog over een strakke asfalt weg naar een kasteel met uitzichten op de kust. Veel stukken van 15 – 18 %. Perfect voor mij. Ik kreeg helaas te laat door dat er een vertraging van 30 min was in de start. Ik kwam niet helemaal lekker uit mijn mijn warming up. Maar dat maakt niks uit, ik knalde de berg op! Ik reed hier zonder ploeg, je mocht je individueel inschrijven voor deze etappekoers. gelukkig wilde een ploegleider van een andere ploeg mij assisteren met de auto voor het geval ik lek zou rijden. Het ging goed! Achteraf gezien misschien iets te veel gegeven op de plekken waar de klim afzwakte waardoor ik ietsjes te kort kwam op de steile stukken (mijn sterke kant). Ik kwam boven, moest eerst 5 min rondjes fietsen tot mijn ademhaling weer wat normaler werd. Ik voel me in een topvorm en dat betekent dat je helemaal op de limiet kunt fietsen. Ik kreeg direct te horen dat ik 4e was geworden en mijn leiding in het algemeen klassement behield. Fantastisch!

Etappe 3 – De klim etappe, een pittige klim van 10 km op 30 km van de finish.

Laatste dag en ik stond voor een mission impossible om de gele trui mee naar huis te nemen. Ik had geen ploegmaten om te helpen en er waren andere complete ploegen die soms wel meerdere mannen voorin het klassement hadden staan. De dag ervoor zitten nadenken hoe ik de beste kans maak om dit toch nog tot een goed einde te kunnen brengen. Ik koos voor de volgende tactiek: Er was de ploeg Vito die 3 man in de top 15 hadden staan op minder dan een minuut van mij, o.a. de nummer 3 in het klassement op een 15 tal seconden van mij. Ik besloot (buiten de nummer 2 van het algemeen klassement) deze 3 mannen in de gaten te houden vandaag. Ik gokte erop dat als er een aanval was en er zat niemand van deze 3 mannen in de kopgroep dat deze ploeg op kop van het peloton zou gaan rijden.

Vanaf de start bleef ik helemaal voorin het peloton en lette goed op. Uiteindelijk vielen de aanvallen van deze 3 mannen vóór de klim aardig mee. Misschien had dit te maken met dat als iemand van hun aanviel dat ik mijn poker-face opzette en deed alsof ik heel makkelijk op de aanval reageerde, alsof ik alles onder controle had. Ik merkte op een gegeven moment dat ze het opgaven en besloten te wachten tot de zware klim. Waarvan ik inmiddels de meeste angst had was de nummer 2 van het klassement. Hij reed met een blik rond dat hij geloofde in zichzelf om deze etappekoers te winnen. Hij had zich de hele dag gespaard voor de klim. Maar ook ik wist dat als we met de top 10 samen tegelijkertijd aan de klim zouden komen dat ik kans zou maken. En daar kwam dan de klim. Er was een groepje van 5 man weg met 45 sec voorsprong en geen gevaarlijke mannen voor het klassement, dus het zou op de klim gaan gebeuren…

De eerste 3 km waren flink steil en wat ik al had verwacht trok de nummer 2 van het klassement direct in de aanval. Hij ging verschrikkelijk hard, ik zat direct in zijn wiel… hij ging te hard… ik kon z´n wiel niet houden… even een seconden dacht ik de koers hier te gaan verliezen. Die gedachte haalde ik direct weer uit mijn hoofd, ik moest koel blijven. Een ritme pakken. Hij reed niet ver weg, ik denk zo´n 20 sec. In mijn wiel zaten 3 man, o.a. de nummer 3 van het klassement. Logischerwijs lieten ze mij het werk opknappen. Toen de klim minder steil werd schakelde ik enkele tandjes bij, keek achterom en acteerde alsof ik er volledig doorheen zat (wat niet het geval was) en de nummer 3 viel aan, de andere er achteraan … en ik ook.. Kon ik mooi even in het wiel zitten op dit stuk waar het niet steil was. Niet veel later hadden ze door welke truc ik had uitgehaald. Hierna was mijn volgende gedachte, we moeten met deze groep bij elkaar blijven om zo de degene voorop terug te pakken. Dit zei ik tegen de groep “mannen, ik ga het meeste werk doen hier, maar jullie moet ook een beetje helpen om die man voorop terug te pakken” Zodra we hem terug hebben gepakt kunnen we weer verder kijken. En zo deden we het: Ik deed lange kopbeurten bergop en de rest korte beurtjes. Bovenop de top hadden we hem te pakken! Met z´n 5en gingen we de lange afdaling in. Ik besloot de hele afdaling voor mijn rekening te nemen. De hele afdaling ben ik voluit gegaan en ik zag dat de andere moeite hadden mij bij te houden. Ze moesten steeds een gat laten vallen en dan weer terug rijden. Beneden deed ik een flinke kopbeurt en toen kwam het moment…. zouden hun willen gaan samenwerken met mij…? Voorzichtig ging ik opzij…. en daar kwam de eerste jongen een kopbeurt doen, ik sloot achteraan. En jawel, we begonnen voorzichtig te draaien. Nu wist ik het, vanaf nu moet ik hier twee mannen in de gaten houden en dan kan ik deze koers winnen. Nog 20 km tot de finish. Een klein pelotonnetje reed op 45 sec achter ons. Ik wilde persee met deze 4 mannen voorop blijven want zo hou ik het overzichtelijk. Ik deed lange kopbeurten, deed alsof ik alles gaf (wat niet zo was, want een eventuele aanval moest ik kunnen counteren) en de rest deden ook kleine beurtjes. Ik moedigde de twee aan die niet meededen met het klassement om voor de dagwinst te gaan en deden ook lange beurten. Ook nu weer zag ik dat de nummer 2 nog altijd dacht te kunnen winnen. Ik hield hem constant in de gaten. Het peloton kwam tot 5 sec, met 1 km te gaan deed nummer 2 in het klassement een alles of niets aanval, ik reageerde snel en kwam terug in zijn wiel en we kwamen tegelijkertijd over de finish. Ik had de ronde van Tarragona gewonnen!!!!

Nu herstellen, eind deze week nog 2 traningkjes en dan reis ik naar de Alpen! Eerst de Cyclosportief Vaujany en daarna La Marmotte (7 juli). Een allerlaatste keer dat ik voor deze Cyclo ga, hierna ga ik een kijkje nemen in het mountainbike wereldje, even heel wat anders!

Dit bericht werd geplaatst in 2019 Team SmartDry, Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s