Marmotte Pyrenees

4e geworden, volledig afgedraaid over de finish gekomen, meest afgezien in de afdalingen, al onze gasten hebben een goede Cyclo gereden.

Afgelopen zondag de zwaarste Cyclo ooit gereden in de Pyreneen samen met onze Campo Bicicleta gasten Hidde, Jacco, Zita, Bas, Berend, Kees, Ruud en Joost. We zijn nu drie dagen verder en ik heb het gevoel dat ik nóg minimaal 3 dagen nodig ga hebben om weer de normale energie te hebben. Hier het verslagje;

De vlakke aanloop verliep zonder problemen voorin het peloton. Er werd rustig gereden en ik bewaakte het beste plekje in het peloton (plek 20, uit de wind). De eerste col, Tourmalet (één van de zwaarste cols die ik ken in Frankrijk), ging soepel. Mentaal lastig omdat het de eerste col is en dan al zo lang steil aan het klimmen, maar ik weet inmiddels hoe je dat moet handelen. We kregen steeds van de organisatie vanaf de motor te horen dat “iemand” 5 a 6 minuten voorsprong op ons had… Wij dachten allemaal dat hij bedoelde dat de tweede groep achter ons 5 min achterstand had, want niemand van ons had iemand weg zien rijden (vreemd!).

Enkele kilometers voor de top reed er een jongen weg op een manier dat leek alsof hij even kort een show wilde maken door als eerste op de Tourmalet te komen. Dit bleek achteraf een Noorse prof te zijn die we nooit meer terug hebben gezien en deze wedstrijd won (leermoment: beter je tegenstanders bestuderen).

Op de top van de Tourmalet werd er versneld en gingen we voluit de afdaling in. Na de afdaling bleven we met zo´n 15 man over en voor ons de Noorse prof en ook een spook-Italiaan waarvan niemand weet waar hij is weggereden en dus reden wij voor de 3e plek. Je gelooft het misschien niet, maar ik heb misschien nog wel het meest afgezien in de afdalingen vanwege de kou.. ik kwam steeds moe beneden..

De 2e klim reden we en-groupe omhoog en op de 3e klim (Col de Aspin) begon het aanval spelletje in onze groep en we bleven met 5 man over. Op de 4e klim (Tourmalet vanaf de andere kant) gingen wij koersen voor de 3e plek. Één man was duidelijk het sterkst van ons en die hebben we halverwege laten gaan, een andere was duidelijk de zwakste van ons en moest lossen. En dan waren wij drie waarvan het niveau hetzelfde was overgebleven en voor plek 4 aan het strijden waren (of plek 3? wie was toch die italiaan die we nooit hadden gezien?). Omdat er geen vlak meer aankwam begonnen we op de steile stukken elkaar al aan te vallen. Uiteindelijk reed ik bij ze weg en pas 1 km voor de top achterom gekeken en bleek dat één jongen op zo´n 30 sec achter me zat. Iets vertraagd om zo met z´n 2en op de top te komen zodat we konden samenwerken in de lange afdaling.

Op de slotklim (Luz-Ardiden) waren we allebei al volledig kapot en ik besloot vanaf onderaan aan te vallen met de nodige mentale trucjes en ik reed bij hem weg. Nu kwam het moeilijkst: hoe ga ik deze voorsprong vasthouden? Verstand op nul, klimtechniek op 100%, focus en niet achterom kijken. Ik besloot op 2 km voor de top achterom te kijken en als hij dan niet vlak achter me zat verdedigend gaan rijden. Hij zat op zo´n  60 sec achter me en dus ging ik verlangzamen en mijn 4e plek verdedigen.

Over de finish wist ik niet hoe ik van mijn fiets af moest, eerst een rondje op de parkeerplaats fietsen… lukte nog steeds niet, nog een rondje. Dan voorzichtig uitklikken en alles op alles zetten om rechtop te blijven staan. Mensen begonnen tegen me te praten en ik kon alleen water aanwijzen. Een man die mijn bidon vulde en ik begon voorzichtig kleine slokjes te drinken. Ik was misselijk, kon niks zeggen en moest een plan maken hoe ik van deze mensen weg kwam en op de reling kon gaan zitten. Na enige tijd was dit gelukt en mijn volgende doel was om de bidon leeg te drinken en hopen dat de misselijkheid weg ging. Na 30 min was dit gelukt. Nog 15 min later kon ik eindelijk mijn helm af doen en Joost die 15e was geworden normaal te woord staan.

Uiteindelijk na 2 uurtjes voelde ik me weer beter en kon het genieten beginnen. Iedereen van onze groep had super sterk gereden en zijn of haar doel behaald. Behalve de meest kritische onder ons Jacco die nu volgend jaar terug moet komen om die top 100 te halen. Plus, ik was 1e geworden in mijn categorie en dus mocht ik het podium op.

Velen vragen me: Ben je tevreden? Ik had natuurlijk vorig jaar rond deze tijd het doel gesteld om de twee Marmotte Cyclo´s te winnen. Maar na 6 weken ziek in de winter en meerdere fysieke tegenvallers in het voorjaar zou er nog maar 1 manier zijn geweest om mee te kunnen strijden voor de overwinning. En dat is mezelf afzonderen en heel hard trainen en etappe koersen rijden. Dit is voor mij geen optie, want daar heb ik een te mooi bedrijfje voor en een te lieve vrouw en zoontje. En dus: jazeker, ik ben zeer tevreden! Het was mooi! Heel erg gaaf om zo hard zulke bergen op te kunnen fietsen. Veel waardevolle praktijk info kunnen winnen. Dank naar al onze fietsers die langs zijn gekomen in Girona en mij hebben gevolgd en hebben gemotiveerd.

Dit bericht werd geplaatst in 2018 Rocacorba racing Team (Girona), Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s