Sabadell

“Mooi, nu hebben we net de zwaarste klim van de koers achter de rug… Eens even om mijn heen kijken. Ah, we zijn overgebleven met de 5 sterkste van de wedstrijd en het hele peloton is in kleine groepjes gebroken. Maarr! We hebben maar 1 minuutje voorsprong op het tweede groepje en we hebben nog zeker 80 km te gaan” …. ” Wat nu? Wat is nu slim om te doen…?”

Dit zou zomaar een gedachte kunnen zijn van een wielrenner die afgelopen weekend op dat moment in de eerste klassieker van Catalonië in die kopgroep zat. Ikzelf zat ook in die kopgroep. Maar ik had niet die gedachte, want voor mij was het al zo duidelijk wat er gedaan moest worden dat ik daar niet over nadenk. Maar! Mijn beste Nederlandse wielren-volgers; Spaanse wielrenners willen nog wel eens andere “tactieken” handhaven. Ik denk dat de gedachtes van sommige Spanjaardjes als volgt was:

“Ok, nu ga ik in het laatste wiel zitten en kijken wat er gaat gebeuren… “, “ik ga nu alvast maar mijn krachten sparen, want…uhm, tja… Ik moet natuurlijk meer krachten sparen dan mijn concurrenten…”

Zowel het parcours als het wedstrijdverloop van de wedstrijden afgelopen zaterdag en zondag leken heel erg op elkaar. Halverwege een paar leuke klimmetjes waar het peloton in groepjes brak. Daarna werd er veel naar elkaar gekeken en niet goed samengewerkt en kwam er vooral in de laatste 40 km (wat voornamelijk vlak of dalen was) van achter steeds meer terug. Zondag was het het extreemst waar op 20 km voor de finish vrijwel het hele peloton weer samen was gekomen. Zaterdag leek het nog even dat het toch nog goed uit zou pakken waar ik in het laatste heuveltje aanviel en een voorsprong pakte, maar vlak voor de meet toch nog teruggepakt.

De resultaten: zaterdag 9e en zondag 23e. Maar met mijn vorm méér dan tevreden! Dit gaat een leuk seizoen worden! Zeker in de klim-wedstrijden 🙂

Sabaell

El sábado y domingo he hecho las dos primeras carreras de Catalunya. Las dos clásicas de Sabadell. Estoy contento sobre mi forma. Sobre todo subiendo la montaña. Las dos carreras tenía un recorrido parecido. Y las carreras han ido igual… casi quiero decir: a su manera española. Cosas que no se ve en las carreras holandeses/ belgas: en cuanto se está en “la escapada buena” con mas o menos los mejores de la carrera (después de haber subido la subida mas dura de la carrera). Pues para mi está claro lo que se tiene que hacer… seguir con el grupo dándolo fuerte hasta que se tiene una ventaja buena sobre el segundo grupo.

Pero aquí ya me estoy acostumbrándome que así muchas veces no es. Siempre hay ciclistas que creen que con ponerse a rueda y/ o guardando fuerzas lo mas posible teniendo tan solo un pocita ventaja al segundo grupo se puede ganar la carrera.

Es una pena, pero es así. Tanto el sábado como domingo, después la subida, a mitad de carrera estabamos con 5 por delante y cada vez mas cerca hacia la meta se volvían grupos desde atrás.

Bueno, no pasa nada. Ahora sabiendo que estoy bien es solo esperar hasta que llegue una carrera con alguna buena subida cerca la meta!

Dit bericht werd geplaatst in 2013 - CKT NOVATEC / Duathlons. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s