Welkom / Bienvenio

Beste bezoeker van mijn blog. Ik ben Paul Kneppers en sinds augustus 2006, na het afmaken van mijn studie voor wiskundeleraar, woon ik in Spanje. T/m 2012 heb ik als “klimmer” voor verschillende Spaanse wielerploegen gereden en sinds 2013 organiseer ik in mijn “Campo Bicicleta” wielrenvakanties en trainingsstages in Spanje. Daarnaast stel ik nog wel eens een doel voor mezelf in de sport. Daar lees je in deze blog meer over.

PH Kneppers

¡Hola muy buenas! Soy Paul Kneppers. Un holandés que vive en España desde agosto 2006, después de acabar mis estudios profesor matemáticas. Hasta 2012 he corrido para varios equipos ciclistas. Y desde 2013 organizo en mi “Campo Bicicleta” vacaciones de bicicleta en Girona. En mi tiempo libre sigo haciendo algunas carreras.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

La Marmotte 2019

Dat was hem dan, de Marmotte 2019. Het was mooi! 10e overall geworden, nog nét mijn doel kunnen behalen (top10). Ik voelde me heel goed op de fiets, super benen. En tactisch ook goed gereden. Tevreden!

Een whatsapp van Jelte is een hele mooie samenvattende bericht:

“Ik hoorde van Laurens dat je erg blij was met hoe t ging bij marmotte. Blij voor je. Sterk deelnemersveld hoorde ik en blijkt ook uit de stats. Snelste winnaar sinds neutralisatie glandon. Als ik jouw 3e plek uit 2009 met 6u11 (zonder neutralisatie glandon) vergelijk met je huidige tijd 5u45 en daar de 22 minuten afhaal van de niet geneutraliseerde marmotte glandon afdaling uit 2012 (Kenny nijssen), dan ben je dit jaar dus 4 minuten sneller dan je beste prestatie op de marmotte ooit.”

Voor de liefhebbers een snel verslagje:

Eerste col: Glandon
Zoals elk jaar werd hier een strak tempo gereden en bleven we met 30-40 man over. In de afdaling werd er afgeremd door politiemotoren waardoor er weer zo´n 50 man terug kwamen. In het 20 km lange tussenstuk in het dal werd er aangevallen en stil gestaan. Als er meer dan 10 mensen in de aanval gingen schoof ik mee. Dit jaar wilde ik me niet laten verrassen met een vroege ontsnapping Uiteindelijk reed er geen grote groep weg, wel 5 man die toch ook best veel tijd pakte richting de tweede col.

Tweede col: Telegraphe
Hier werd versneld, ik kon goed mee en we bleven met 15 man over. de 5 koplopers nog niet terug gepakt.

Derde col: Galibier.
Al heel vroeg ging topfavoriet Kenny Nijsen in de aanval en ik had al besloten dat als hij hier zou gaan aanvallen niet mee te gaan, want dat houd ik niet bij weten we van vorige week. Hij ging er samen met 5 man vandoor. Ik, samen met drie andere streden voor de 11e plek. In de afdaling en het dal richting de Alpe d´Huez pakte we enkele van de vroege ontsnapping op en enkele die geparkeerd stonden van het meegaan met Kenny Nijsen.

Slotklim Alpe d´Huez.
De eerste helft voelde ik me nog sterk en reed dan ook weg bij de andere van mijn groep en reed ik enige tijd op 7e plek. Mentaal had ik een voordeel want Willem-jan was samen met Celeste en Mateo mij aan het aanmoedigen op de Alp. Echter halverwege met nog 5 km te gaan begon de vermoeidheid toe te slaan en werd ik toch nog ingehaald door 3 man en uiteindelijk 10e geworden. Nog nét mijn doel weten te behalen en gewoon heel tevreden met mijn vorm. Moeilijk te vergelijken (toen had ik nog geen wattage meter), maar ik had het gevoel dat ik heel dicht bij dezelfde benen kwam als 8 jaar terug toen ik koersen won in het Baskenland. Puur door heel slim te trainen naast een full time job, ervaring en een stukje afzien vermogen. Genoten!

Nu gaat het fietsen heel even op een iets lager pitje draaien en daarna nieuwe plannen en doelen maken! Eens kijken wat de mountainbike kalender brengt.. 🙂

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Vorige week La Vaujany en morgen La Marmotte!

Morgen de Marmotte! In topvorm, niet ziek geweest dit jaar, wedstrijd ritme in de benen, een top team bij Campo Bicicleta zodat ik tijd had om hier en daar een training voor mijzelf te doen en een hele leuke groep van 30 mensen in onze Marmotte week waardoor het moraal nóg hoger wordt.. Alle ingrediënten voor een goede Marmotte zijn aanwezig.

Vorige week de Vaujany gereden, was erg leuk. Voor het eerst dat ik deze Cyclo doe dat ik die eerste twee cols zo makkelijk mee kon peddelen. Op de top van de 2e col kon ik me dan ook niet meer inhalen en ben in de afdaling eens gas gaan geven op kop van de kopgroep, vervolgens op het vlakke aanvallen (helaas niet weggekomen). Op de 3e col (Alpe d´Huez via Villard Reculares) op enkele aanvallen gereageerd en ook toen de winnaar Kenny Nijsen hard aanviel zeker 10 min mee gegaan. Na die 10 min ging het me wel echt te hard en moest Kenny met twee andere mannen laten gaan, ben toen in een rustiger tempo doorgegaan zodat het groepje achter me terug pakte en zodat we samen het volgende dal konden samenwerken. Helaas had ik een paar km voor de top niet door dat ik die andere twee kapot aan het rijden was. Ook kwam ik nog een man uit de kopgroep tegen waar ik direct voorbij reed. Uiteindelijk kwam ik maar met één iemand anders in het dal te zitten waar we voor de 3e plek gingen strijden. Daar hebben we nog flink doorgereden kop over kop en toen merkte ik voor het eerst dat ik vermoeid raakte. Het was heet en ik was te veel aan het geven op het vlakke.

Toen we de slotklim opdraaien geloofde ik nog in een 3e plek, maar na 1 km zat ik er doorheen, het was op. Mijn metgezel dacht dat ik aan het pokeren was en niet op kop wilde… maar toen hij ietsjes harder begon te fietsen moest ik lossen en was het gedaan. Ik had nog moeite om mijn versnelling rond te krijgen in die hitte, maar we hadden al zo´n grote voorspring gepakt op de nummer 5 in de wedstrijd dat ik me daar geen zorgen om hoefde te maken en ben langzaam omhoog geharkt. Ik vond het een gafe wedstrijd, leklekker erin gevlogen, lekker gekoerst en goede benen.

Morgen weer lekker knallen, maar wel iets verstandiger rijden. Volg me morgen via de Facebook van Campo Bicicleta!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Winst in de Ronde van Tarragona!!

Wat een fantastisch weekend heb ik achter de rug..!!!! Ontzettend genieten dit. Dit was eigenlijk een beetje mijn droom van de afgelopen paar jaar: Dat ik nog een keer mocht meemaken om als eerste over de finish te komen van een grote wedstrijd. Het gevoel van een wielerwedstrijd winnen is iets heel speciaals, moois, gaafs. Ik heb de Ronde van Tarragona op mijn naam geschreven.

Afgelopen weekend besloten om nog één laatste keer voor de Marmotte-Alpen te gaan. Mijn duurvermogen is goed, mijn explosiviteit ook… en dus valt er nog maar één ding te trainen: koersritme – in topvorm komen. En dus samen met Celeste en Mateo afgereisd naar Tarragona (200 km ten zuiden van Girona). Menno, Willem-Jan en Annemiek hadden het bedrijf volledig onder controle en ik kreeg van hun de zege om hier de puntjes op de i te zetten voor de Marmotte.

 

Etappe 1 – vlakke etappe

De eerste etappe was een volledig vlakke etappe over mooie strakke wegen door een mooi gebied van Tarragona / Salou. Mijn doel: In alle ontsnappingen mee! Zo gezegd zo gedaan, ik zat er elke keer bij. De slag viel toen er zo´n 10 man wegreden en al 20 sec hadden en ik knalde er vanuit het Peloton naar toe, ik nam nog wat mannen mee en dus konden we al samenwerkende in no-time aansluiten bij de kopgroep. Ik voelde me goed, de 3 Ballons heeft zijn effect gedaan in mijn benen.

We reden enkele rondes waarbij we al enkele keren door de finishstraat reden. In de één-na-laatste ronde begon ik een plan te maken voor de finale. Vlak voor het dorp ging het een klein beetje omhoog, rechtsaf en dan schoot je 1 km voor de finish het dorp in met allemaal kleine straatjes hier en daar links en rechtsafslaan. Aangezien het bochten nemen/ afdalen mij goed ligt was mijn plan duidelijk: Een aanval nét voor het dorp binnenrijden. In de laatste ronde was ik gefocust, ik voelde dat ik hier kon winnen. Héél kort voelde ik iets van zenuwen, hetzelfde wat ik 10 jaar terug had toen ik voor het eerst mee ging rijden voor de overwinning. Deze zenuwen direct weer weggedrukt want ik moest gefocust blijven. Nog 3 km te gaan, ik liet me naar achter afzakken in de kopgroep. Nog 1 km te gaan, de weg ging omhoog. Met alles wat ik in me had knalde ik voorbij de groep. Ik was niet de enige die dit plan had want op hetzelfde moment ging ook iemand anders. Hij ging net iets eerder dan mij de bocht in. Geeft niks, verstand op nul en zo hard mogelijk op de pedalen rammen. Op de laatste rotonde ging ik hem voorbij, ik reed binnendoor over de verhoging van de rotonde. Toen ik besefte dat ik echt kon winnen hier kwam er een soort van verborgen kracht naar boven en versnelde nog eens… Ik kwam als eerste over de finish! Jaaaaa..!!! Ik keek achterom en zag dat ik een eindje bij de groep was weggereden. Mijn eerste gedachte: shit, was dit wel de finish..? Of moesten we nog een ronde? Nee, ik hoorde toch duidelijk een ronde eerder zeggen dat het de laatste ronde was en de bel. De politie-motoren stopte, parkeerde, ik vroeg het de man die achter mij 2e werd, “dit was toch de finish?” Ja ja, zegt ie. Ik kon het niet geloven. Ik wilde dit vieren met Celeste en Mateo, ik kon ze niet vinden. Ik kreeg felicitaties van allemaal mensen. Wat gaaf zeg.

Etappe 2 – klimtijdrit

Ik mocht als leider in het algemeen klassement als laatste starten. Ik had de klim goed verkent, een ontzettende mooie klim. 5 km steil omhoog over een strakke asfalt weg naar een kasteel met uitzichten op de kust. Veel stukken van 15 – 18 %. Perfect voor mij. Ik kreeg helaas te laat door dat er een vertraging van 30 min was in de start. Ik kwam niet helemaal lekker uit mijn mijn warming up. Maar dat maakt niks uit, ik knalde de berg op! Ik reed hier zonder ploeg, je mocht je individueel inschrijven voor deze etappekoers. gelukkig wilde een ploegleider van een andere ploeg mij assisteren met de auto voor het geval ik lek zou rijden. Het ging goed! Achteraf gezien misschien iets te veel gegeven op de plekken waar de klim afzwakte waardoor ik ietsjes te kort kwam op de steile stukken (mijn sterke kant). Ik kwam boven, moest eerst 5 min rondjes fietsen tot mijn ademhaling weer wat normaler werd. Ik voel me in een topvorm en dat betekent dat je helemaal op de limiet kunt fietsen. Ik kreeg direct te horen dat ik 4e was geworden en mijn leiding in het algemeen klassement behield. Fantastisch!

Etappe 3 – De klim etappe, een pittige klim van 10 km op 30 km van de finish.

Laatste dag en ik stond voor een mission impossible om de gele trui mee naar huis te nemen. Ik had geen ploegmaten om te helpen en er waren andere complete ploegen die soms wel meerdere mannen voorin het klassement hadden staan. De dag ervoor zitten nadenken hoe ik de beste kans maak om dit toch nog tot een goed einde te kunnen brengen. Ik koos voor de volgende tactiek: Er was de ploeg Vito die 3 man in de top 15 hadden staan op minder dan een minuut van mij, o.a. de nummer 3 in het klassement op een 15 tal seconden van mij. Ik besloot (buiten de nummer 2 van het algemeen klassement) deze 3 mannen in de gaten te houden vandaag. Ik gokte erop dat als er een aanval was en er zat niemand van deze 3 mannen in de kopgroep dat deze ploeg op kop van het peloton zou gaan rijden.

Vanaf de start bleef ik helemaal voorin het peloton en lette goed op. Uiteindelijk vielen de aanvallen van deze 3 mannen vóór de klim aardig mee. Misschien had dit te maken met dat als iemand van hun aanviel dat ik mijn poker-face opzette en deed alsof ik heel makkelijk op de aanval reageerde, alsof ik alles onder controle had. Ik merkte op een gegeven moment dat ze het opgaven en besloten te wachten tot de zware klim. Waarvan ik inmiddels de meeste angst had was de nummer 2 van het klassement. Hij reed met een blik rond dat hij geloofde in zichzelf om deze etappekoers te winnen. Hij had zich de hele dag gespaard voor de klim. Maar ook ik wist dat als we met de top 10 samen tegelijkertijd aan de klim zouden komen dat ik kans zou maken. En daar kwam dan de klim. Er was een groepje van 5 man weg met 45 sec voorsprong en geen gevaarlijke mannen voor het klassement, dus het zou op de klim gaan gebeuren…

De eerste 3 km waren flink steil en wat ik al had verwacht trok de nummer 2 van het klassement direct in de aanval. Hij ging verschrikkelijk hard, ik zat direct in zijn wiel… hij ging te hard… ik kon z´n wiel niet houden… even een seconden dacht ik de koers hier te gaan verliezen. Die gedachte haalde ik direct weer uit mijn hoofd, ik moest koel blijven. Een ritme pakken. Hij reed niet ver weg, ik denk zo´n 20 sec. In mijn wiel zaten 3 man, o.a. de nummer 3 van het klassement. Logischerwijs lieten ze mij het werk opknappen. Toen de klim minder steil werd schakelde ik enkele tandjes bij, keek achterom en acteerde alsof ik er volledig doorheen zat (wat niet het geval was) en de nummer 3 viel aan, de andere er achteraan … en ik ook.. Kon ik mooi even in het wiel zitten op dit stuk waar het niet steil was. Niet veel later hadden ze door welke truc ik had uitgehaald. Hierna was mijn volgende gedachte, we moeten met deze groep bij elkaar blijven om zo de degene voorop terug te pakken. Dit zei ik tegen de groep “mannen, ik ga het meeste werk doen hier, maar jullie moet ook een beetje helpen om die man voorop terug te pakken” Zodra we hem terug hebben gepakt kunnen we weer verder kijken. En zo deden we het: Ik deed lange kopbeurten bergop en de rest korte beurtjes. Bovenop de top hadden we hem te pakken! Met z´n 5en gingen we de lange afdaling in. Ik besloot de hele afdaling voor mijn rekening te nemen. De hele afdaling ben ik voluit gegaan en ik zag dat de andere moeite hadden mij bij te houden. Ze moesten steeds een gat laten vallen en dan weer terug rijden. Beneden deed ik een flinke kopbeurt en toen kwam het moment…. zouden hun willen gaan samenwerken met mij…? Voorzichtig ging ik opzij…. en daar kwam de eerste jongen een kopbeurt doen, ik sloot achteraan. En jawel, we begonnen voorzichtig te draaien. Nu wist ik het, vanaf nu moet ik hier twee mannen in de gaten houden en dan kan ik deze koers winnen. Nog 20 km tot de finish. Een klein pelotonnetje reed op 45 sec achter ons. Ik wilde persee met deze 4 mannen voorop blijven want zo hou ik het overzichtelijk. Ik deed lange kopbeurten, deed alsof ik alles gaf (wat niet zo was, want een eventuele aanval moest ik kunnen counteren) en de rest deden ook kleine beurtjes. Ik moedigde de twee aan die niet meededen met het klassement om voor de dagwinst te gaan en deden ook lange beurten. Ook nu weer zag ik dat de nummer 2 nog altijd dacht te kunnen winnen. Ik hield hem constant in de gaten. Het peloton kwam tot 5 sec, met 1 km te gaan deed nummer 2 in het klassement een alles of niets aanval, ik reageerde snel en kwam terug in zijn wiel en we kwamen tegelijkertijd over de finish. Ik had de ronde van Tarragona gewonnen!!!!

Nu herstellen, eind deze week nog 2 traningkjes en dan reis ik naar de Alpen! Eerst de Cyclosportief Vaujany en daarna La Marmotte (7 juli). Een allerlaatste keer dat ik voor deze Cyclo ga, hierna ga ik een kijkje nemen in het mountainbike wereldje, even heel wat anders!

Geplaatst in 2019 Team SmartDry, Uncategorized | Een reactie plaatsen

Les 3 Ballons

Afgelopen zondag de prestigieuze Cyclosportief Les 3 Ballons in de Vogezen gereden! 11e geworden, hele goede benen, tevreden met de uitslag en tevreden met mijn vorm! Tevreden over de prestaties van onze super gasten in Campo Bicicleta. Maar…. ik had het niet echt naar mijn zin tijdens de Cyclo –>

Vanaf de start reden er direct een 4 tal renners weg. De favorieten bleven rustig in het peloton tot in elk geval de eerste col: Col de Serveres. Ik zat op mijn gemak, op de juiste positie om zo min mogelijk energie te verspillen op de eerste 40 km vlak en heuvels. De eerste col werd rustig omhoog gereden en er bleven honderden fietsers bij elkaar. In de gevaarlijke afdaling daarna brak het peloton in groepjes, ik zat soepel mee in het eerste peloton van zo´n 40 man.

Daarna een lang tussenstuk naar de tweede col. Hier werd veel aangevallen en stil gestaan. Enkele keren schoof ik mee, omdat er sterke renners in de aanval gingen, voorin bleef ik dan in het laatste wiel hangen om geen krachten te verspillen. Ik voelde me goed en ik had voor mijn gevoel alles onder controle. Op een gegeven moment reden er zo´n 5 man weg die de sprong maakten naar de vroege ontsnapping. Niks aan de hand dacht ik want er zaten teveel sterke mannen in mijn groep die dat gat wel dicht gaan knallen op de klim.

Helaas… die sterke mannen (en ikzelf) gingen nog vóór de volgende klim meer naar elkaar kijken dan doorfietsen . De kopgroep kreeg zo´n 5 min voorsprong voordat we aan de Gran Ballon begonnen. Op de Gran Ballon werd er dan voor het eerst echt gas gegeven, we gingen snoeihard die berg van 25 km op. Op de top hadden we nog 40 sec achterstand. Mooi dacht ik, die gaan we straks terugpakken en dan zijn we weer terug in de wedstrijd. Afdalen en toen…. We moesten stoppen bij een stoplicht…. politie hadden hekken neergezet, en dit was één van de twee plekken waar ze van te voren over hadden gezegd dat je tijd dit jaar stil zou staan en dat je voor een eventueel rood stoplicht zou moeten wachten. Daar stonden we dan minuten lang te wachten… tijd wordt stilgezet, maar dat maakt voor die top 50 niks uit want dat gaat om uitslag… Geeft niet, ik had er nog steeds vertrouwen in dat we ze terug gingen pakken. In mijn idee zaten de sterkste mannen bij mij. Helaas ook nu met dit selecte groepje van 15 man werd er verzaakt om samen te werken. Ik samen met nog zo´n 5 anderen probeerde enige tijd een samenwerking op gang te brengen, maar helaas…. we fietsten langzaam naar de volgende col. Op dat moment besefte we dat we niet meer voor de overwinning gingen rijden. Wat jammer zeg!!

Steeds op de col gingen we knoert hard en dan in het dal langzaam. Ik kreeg het gevoel dat we in een toertocht zaten en niet in een prestigieuze Cyclosportief 😦

Vlak voor de slotklim Planche des Belles Filles pakte we nog enkele geloste/ geparkeerde renners van de kopgroep op en vervolgens gingen wij voor de 7e plek vechten. Het was al vanaf kilometer 1 allemaal onze eigen tempo want iedereen zat er flink doorheen, ik werd 5e van ons gezelschap en dus 11e als uitslag. Niet super leuk om de hele dag nooit voor de overwinning te fietsen, maar toch gaaf dat mijn vorm zo goed is. De lange afstand (208 km) kon ik goed aan. Ik had goed gegeten en gedronken (wat nooit mijn sterkste kant), dus ook dat gaat steeds beter. Met dank ook aan onze super C.B. verzorgers Eppe en Nicklas.

Ik wilde dit verslagje al maandag schrijven, maar we zijn met Campo Bicicleta direct van de Cyclo week in een themaweek in Girona geschoten. Maandag direct een lange tocht gemaakt met onze gasten in deze week. En dit is een week voor gevorderden, dus het gaat niet langzaam. Dat had ik geweten ook, want de dag erna merkte ik dat ik te veel van mijn lichaam had gevraagd en kreeg ik een terugslag. Maar dat was van korte duur, vandaag voelde ik me voor het eerst herstelt. En zo heb ik vandaag direct besloten (in overleg met mijn team in Campo Bicicleta) dat ik nog één keer voor de Marmotte Alpen ga op 7 juli. Doel: Aan de voet van de Alpe d´Huez nog in de eerste groep te zitten! Vorig jaar moest ik 1 km voor de één-na-laatste klim (Galibier) lossen uit de kopgroep. Dit jaar ben ik een tikkeltje sterker, iets beter materiaal en ik ga de bidons aanpakken op de top van de Galibier en niet 1 km ervoor. En ook zal ik anders omgaan met vroege aanvallen. Ben benieuwd! Aankomend weekend ga ik de ronde van Tarragona rijden, een 2 daagse met 3 etappes, op zaterdag een wedstrijd en een klimtijdrit en dan zondag weer een normale wedstrijd. Daarna een weekje niet te gek doen en dan reizen we met C.B. alweer af richting de Alpen waar ik meedoe aan de Vaujany als laatste voorbereiding.

Ik hou jullie op de hoogte!!

Geplaatst in 2019 Team SmartDry, Uncategorized | 1 reactie

Now we´re talking!

Kijk, now we´re talking! Het koersritme is back in de benen! Heerlijk.

Afgelopen zaterdag de elite klassieker “Isaac Galvez” gereden en in tegenstelling tot vorige week deed ik dit keer wél echt mee voorin. Ik had de power en ritme om mee te doen met belangrijke aanvallen en op de korte klimmetjes voelde ik me fris en sterk. Het was helaas een wedstrijd met heel weinig klimmen dus ik kon niet echt mijn ei kwijt. Maar desondanks heb ik genoten van de hoge snelheden, de smalle (Spaans) vlakke weggetjes door de wijngaarden waar we met een rotgang doorheen knalden.

Nu dit ritme in de benen vast houden tot de 3 Ballons begin juni! Ervaring leert dat je zo´n type ritme zo´n 10 dagen kunt vasthouden en daarna gaat het ook weer snel weg. Dat betekend dat ik binnen de komende 10 dagen weer een koersje moet rijden!

De uitslag was trouwens 32e en (alweer) 2e in de categorie Master 30-40, maar dat is voor mij minder belangrijk. Wel belangrijk was dat Diederik onze Hollandse talent in team SmartDry 3e werd in deze wedstrijd met hoog niveau!

wedstr isaac

Geplaatst in 2019 Team SmartDry, Uncategorized | Een reactie plaatsen

Doelen stellen? Niet doelen stellen?

Bij deze het eerste bericht van dit jaar 2019! Het heeft even geduurd en dat heeft te maken met het feit dat het nog niet makkelijk is om sportdoelen te stellen.

Vorig jaar was een leuk jaar waar ik na enkele jaren geen tijd hebben, nu toch weer zelf wat trainingen kon doen. Leuk in de zin van dat het fietsen een stuk leuker wordt als je wat doelen hebt. Toch bleef het een apart iets om weer mee te doen met de wedstrijden waar ik 6 jaar terug mee voor de overwinning reed en vorig jaar alles op alles moest zetten voor een top 10 binnen slepen. Heeft natuurlijk te maken dat ik minder kan trainen en uitrusten dan toen. En omdat ik dat iets minder leuk vond heb ik lang zitten na te denken hoe ik bepaalde doelen kan stellen waardoor het nog leuker wordt dan vorig jaar… Het gooien op een andere sport (hardlopen – marathons, duathlons, snowboarden, mountainbiken, downhillen?) waar ik nog veel in kan groeien? Ik besloot om voorlopig voor het mountainbiken te gaan en ik heb mezelf een splinter nieuwe Bianchi Methanol aangeschaft. Het duurde alleen lang voor deze binnen was en zonder cranks. Nu dan eindelijk vorige week cranks erop, maar inmiddels kijk ik op mijn wattage meter op mijn racefiets en blijkt dat ik hogere wattages fiets dan vorig jaar…. Dat zet je aan het denken en misschien is het wel leuk om te proberen betere uitslagen te rijden dan vorig jaar.

Het maken van schema´s voor mensen weer oppakken..
Nu is het zo dat ik aankomende winter op studie wil om officiële papieren te behalen voor coachen en ik wil proberen om volgend jaar weer in kleine mate het trainingsschema´s maken voor sporters op te pakken. Iets wat ik 4 jaar terug moest opgeven vanwege geen tijd meer hebben. En ik merk dat sinds ik vorig jaar weer zelf train haal ik allemaal interessante informatie uit mijn eigen training (plannen/ schema´s). Het meest interessante tot nu toe is wat stress doet met je conditie. Dit jaar loopt Campo Bicicleta heel soepel, Mateo mijn zoontje een jaartje ouder (3 jaar nu) en doordat er geen stress is ben ik fitter dan vorig jaar. Maar ook wat exact het effect is van een intervaltraining, achter de motor fietsen, wedstrijd ritme in de benen of juist niet, mentale kwesties in wedstrijden of Cyclo´s, voeding (tegenwoordig heb je veel betere voeding dan 6 jaar terug), een full time baan naast het sporten, wat doet fitness en stabiliteitsoefeningen met je fietsconditie, en nog veel meer!

Eerste doel van 2019
Met dit allemaal in het achterhoofd voor nu dan toch een voorlopig wielrendoel, en niet minder dan de beroemde Cyclo Les 3 ballons, 8 juni, in de Vogezen (Frankrijk) waar wij met Campo Bicicleta ook een weekje omheen organiseren. Sinds ik dit heb besloten is het fietsen in één klap nog leuker en interessanter geworden. Blijkbaar kan sporten zoveel leuker worden met heel simpel een doel op te stellen voor jezelf. En dan hierna dan misschien toch het mountainbiken oppakken? Of zou ik misschien die 9e plek van vorig jaar in de Marmotte Alpen kunnen verbeteren….?

In training


Vorige week direct maar aan de slag gegaan door met mijn team SmartDry een train dag te organiseren, de eerste echte lange training, 165 km in de bergen. Hiervan het filmpje hierboven. Ook direct een motor training met hulp van Willem-Jan (ideaal om deze trainingsvorm die we in Campo Bicicleta aanbieden aan te scherpen en we hebben nu het ideale parcours en Willem Jan is inmiddels de beste motor trainer geworden die ik ken). En dan gister een elite klassieker mee gepikt om dat wedstrijdritme op te pakken: Het Catalaans kampioenschap in Òdena. Een ritme waar je jezelf leert afzien en op cruciale momenten net iets over je limiet heen kunt gaan en er dan sterker uit kan komen. Interessant hier was hoe ik nog steeds dat instinctieve koersen in me heb, daar waar ik in mijn eerste jaren in Spanje zo veel moeite mee had en alleen maar zat na te denken in de koers. Ik zat gister steeds op het juiste moment op de juiste plek in het peloton. Zelfs toen het moment daar was dat de twee sterkste in koers gingen aanvallen (op helaas voor mij niet op de klim maar vals plat omhoog), zat ik erbij. Alleen kon ik dat fysiek (nog?) niet aan en moest ik ze helaas laten gaan en had daarna lang tijd nodig om te herstellen in het peloton terwijl er voorin meerdere groepjes begonnen weg te rijden. Op de lange klim vlak voor de finish kon ik gelukkig wel weer met de sterkste van het peloton mee, maar toen waren de beste in de wedstrijd er al vandoor. Allemaal interessante info kunnen inwinnen en een zeer goede training.

Ik heb deze blog weer up-to-date gemaakt (kalender, uitslagen) en ik zal hier en daar eens een berichtje schrijven over hoe mijn voorbereidingen gaan.

Geplaatst in 2019 Team SmartDry, Uncategorized | Een reactie plaatsen

Gerunda Road 2018

Yes, het is gelukt om de laatste wedstrijd van het jaar te winnen! De Cyclosportief van Girona-stad was dit jaar zeer koud en heel nat. In de lange afdaling hebben we allemaal heel erg afgezien door de kou. Gelukkig ging het klassement van deze Cyclo alleen over de tijdmeting van de lange klim die je daarvoor deed, Sant Hilari Sacalm. En hier kwam ik als eerste boven!

Nu nog een weekje de mooie fietsclub CS010 uit Rotterdam begeleiden hier in Girona en daarna is het even klaar met fietsen! Rust pakken.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen